Введите ваш email
Подписка на RSS  Подписаться на RSS-ленту

Вся Беларусь

Архивы
Календарь
Октябрь 2017
Пн Вт Ср Чт Пт Сб Вс
« Сен    
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
3031  

ПАРАЗІТАМАНІЯ

    ПАРАЗІТАМАНІЯ,
    або НЯВЫДУМАНАЯ ГІСТОРЫЯ СЯБРОЎ-СЫСУНКОЎ

    Ну ж, браточкі, й развялося,
    Распладзілася наноў
    Прагавітых, ненажэрных
    Паразітаў-сысункоў,

    Што смактаць гатовы ўвішна
    Ці то кроў, ці што яшчэ,
    Ля смакотнае «патравы»
    Прымасціўшыся ямчэй.

    Вось чаму сюды так цягне
    Гнідаў, вошай і блыхоў —
    Не на жарт спрактыкаваных,
    «Майстравітых» сысункоў.

    Ні табе якой патугі, —
    Бо не трэба жылы рваць,
    Каб з крутой, дабротнай жылкі
    «Смакату» усмак смактаць.

    Вось дзе можна прымасціцца
    І ад пуза разгавець,
    І таго-сяго ад жылкі
    Пра запас сабе займець!

    Абібока кожны марыць
    (Што на гэта скажаш тут?)
    Ля дармовага карыта
    Пачуваць сябе sehr gut.

    І таму няма сакрэту:
    Напярэймы сысункі
    Рвуцца-пруцца да той жылкі,
    Як у спёку да ракі.

    Ды яшчэ, скажу, прычына
    Ў гэтым маецца адна:
    Каб жа як мага паболей
    З сябе выціснуць… гаўна.

    Бо здаўна, браткі, вядома:
    Колькі ты ні рупся жваць,
    Ўсё смакоцце давядзецца
    У гаўно ператвараць.

    Мімаходзь сабе заўважу,
    І ты сам, брат, веры дай:
    Хоць з блыхі, хоць з той жа вошы
    Бздукі столькі— хоць збаўляй.

    Дый не дзіва — на халяву
    Лезе ўсё, як не ў сябе:
    Кожны марыць, што смакотай
    Ўраз трыбух сабе наб’е.

    Завіхаліся «панове»,
    Каб пабольш «харчоў» урваць
    І вакол сябе паветра
    Гідкім духам сапсаваць.

    І блыха-неперабора,
    І пражэра-вашына,
    Пхнулі ў бэбахі няўтомна,
    Каб пабольш зрабіць гаўна.

    І ўжо столькі настваралі
    Гуртам гэтага «дабра», —
    Не ступіць было, папраўдзе,
    Нават кроку са двара.

    Так нястомна шчыравалі,
    Што няўзнак (о, свенты Бог!),
    Як па шчучыным загадзе
    Ўміг здрабнеў багацця рог.

    Ад такой неспадзяванкі
    Распачаўся тут сыр-бор:
    Кожны «сябра» вінаваціў
    І адчайна глотку дзёр.

    І такі усчаўся вэрхал,
    Тлум страшэнны, гармідар
    (Па-сучаснаму б сказалі —
    Надзвычайнейшы піяр).

    Тыя ж вошы — дай ты рады! —
    Як мацёрыя харты,
    Ўміг клыкі павыстаўлялі
    І задралі ўверх хвасты.

    — Не дамо! — крычалі. — Наша! —
    І з гразьбой ішлі ўпярод.
    — Вы ўсе здрайцы, вы засранцы.
    Мы ж — дзяржава! Мы ж — народ!

    Тут і блохі завішчалі:
    — Трасцу! Мы адны — радня!
    І ні вошы, і ні гніды
    Насамрэч нам не раўня!

    Больш за ўсіх лемантавала
    Старажылка — вошка Пук,
    Дакараючы: падманам
    Яе долю з’еў Павук.

    А яшчэ хтось з насцярогай
    Тут згадаў і пра жукоў,
    Што паўсюль кішма кішэла
    Ля старых каравякоў…

    Пасварыліся дарэшты
    Ненажэры-сысункі,
    Хоць былі і не чужыя,
    А, папраўдзе, — сваякі.

    Ды прычынаю раздраю
    Хлеб чужацкі — лёгкі — стаў,
    Што, бы водарам спакусным,
    Вабіў іх, інтрыгаваў.

    Хоць дармовы хлеб, вядома,
    Толькі ў пастцы, толькі там.
    ……………………………….
    Ды твой выбар — за табою.
    Выбар зробіш толькі сам.
    ………………………………
    Што ж, нарэшце развітацца
    Надышоў, браточкі, час.
    Дык паслухайце ж параду,
    Што дае адзін нам «Сказ…»:

    За рублём даўгім, падманным,
    Не цягніце вы руку,
    А дзярмо, каб менш смярдзела,
    Лепш трымайце на замку.

 

 

 

?????NN ????NNN??
Листвянка